گوسفند نژاد سنجابی و ویژگی های آن را تا چه اندازه می شناسید؟

گوسفند نژاد سنجابی

نژاد گوسفند سنجابی با چه هدفی در ایران پرورش داده می شود و یا گوسفند زنده بومی چه منطقه ای می باشد؟ پاسخ این سوال ها را می توانید در ادامه این مقاله بیابید.

گوسفند نژاد سنجابی

خاستگاه گوسفند نژاد سنجابی استان کرمانشاه و منطقه سنجاب می باشد. نام این نژاد نیز از منطقه اصلی پرورش آن گرفته شده است. البته نگهداری آن فقط مختص این منطقه نیست و در سایر نقاط استان کرمانشاه انجام می شود. از جمله این مناطق می توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • قصر شیرین
  • روانسر
  • شاه کوه
  • زنگیلان
  • خورین
  • رودخانه قره سو
  • ولدبیگی
  • و سایر مناطق اطراف کرمانشاه

مشخصات گوسفند نژاد سنجابی

در ابتدای توضیحات، ارائه دو نکته الزامی است. اولاً این گوسفند جزء بهترین نژادهای ایرانی قرار دارد و با هدف تولد گوشت و پشم پرورش داده می شود. به همین دلیل نژاد آن دو منظوره و از نوع پشمی-گوشتی می باشد. ثانیاً کرمانشاه یک منطقه کوهستانی است. به همین دلیل گوسفندان سسنجابی با زندگی در شرایط سخت و آب و هوای بسیار سرد سازگار هستند.

نکته !!!

مقادیر مشخصی برای میزان وزن گیری این حیوان عنوان نشده است. دلیل این موضوع را می توان به دخیل بودن عوامل مختلف در افزایش وزن دام عنوان کرد. محل پرورش، وضعیت آب و هوای منطقه و نحوه تغذیه از جمله این عوامل هستند. اما آنچه که مسلم است کاهش وزن پنجاه درصدی وزن دام بعد از کشتار است. به همین دلیل پرورش آن مقرون بصرفه بوده و بازدهی بالایی دارد. گوشت حاصل از کشتار این حیوانات در سایر کشورها بسیار محبوب و گران قیمت است. به همین دلیل بیشتر به کشورهای حاشیه خلیج فارس صادر می شود. صادرات گوسفند سنجابی سهمی سی و پنج درصدی از حجم کل صادرات دام سبک ایران را به خود اختصاص داده است.

نکته !!!

پشم گوسفند سنجابی نیز از کیفیت بالایی برخوردار است؛ به نحویکه جزء بهترین ها در تولید این فرآورده دامی در ایران قرار دارد. پشم حاصل از پرورش این نژاد برای مصرف مختلف تولید لباس، کلاه، فرش دستباف و … مورد استفاده قرار می گیرد. وجود گوشت کافی در کنار پشم کیفیت، بسیاری از دامپروران این منطقه را به پرورش گوسفند سنجابی سوق داده است. جالب است بدانید که حدود پنجاه درصد گوسفندان موجود در استان کرمانشاه از این نژاد هستند و این موضوع تاییدی بر نکات مذکور می باشد.

سایر ویژگی های این نژاد عبارتند از:

  • جثه بسیار بزرگی دارند.
  • قوچ ها در مقایسه با میش ها جثه بزرگ تری دارند.
  • گوشت فراوانی دارند.
  • بدن خصوصاً محدوده زیر شکم پر از پشم است.
  • دنبه آنها دایره ای شکل و بزرگ است.
  • دنبه با پشم پوشیده شده است.
  • پشم های سطح بدن ضخیم و بلند هستند.
  • هیچ یک از قوچ ها و میش ها شاخ ندارند.
  • در طول سال توانایی انجام دو زایش را دارند.
  • معمولا دارای رنگ سفید یا نخودی با لکه های قهوه ای هستند.

تولیدمثل گوسفندان نژاد سنجابی

گوسفند سسنجابی در طول سال دو بار جفت گیری کرده و بره زایی می کند. قوچ ها و میش های سسنجابی طی فرآیند جفت گیری و یا لقاح مصنوعی با هم، بره هایی با همین نژاد و مشخصات تولید می کنند. البته دامدار می تواند این گوسفند را با سایر نژادها تلفیق کرده و بره هایی با خصوصیات کنترل شده متولد کند.

نکته !!!

با توجه به نقاط قوت گوسفند سنجابی، سازمان جهانی خواربار (فائو)، اقداماتی در راستای حفظ و خالص سازی ذخیره ژنتیکی این نژاد انجام داده است. تاسیس ایستگاه علوم دامی در منطقه با این هدف انجام شده شده و از سال 1352 فعالیت خود را آغاز نموده است.