مقایسه گوسفند شال با گوسفند زل

گوسفند زنده زل یکی از نژادهای برتر گوشتی که طیف رنگ بدن آن متنوع بوده است . و به رنگ های سفید، شکری، نخودی و گاهی حنایی دیده می شود. اغلب رنگ بدن آن ها سفید می باشد. نژاد گوسفند زل، تنها نژاد بی دنبه در ایران است. نوع این نژاد بین گوسفندان اهلی و وحشی بوده اند. به جای دنبه دارای یک دم کوچک می باشند. دنبالچه دام های زل از 7 مهره تشکیل شده که اندازه آن 10 تا 12 سانتی متر است. این نژادها بیشتر در مناطق اقلیمی کوهستانی و کوهپایه ای زیست می کنند. البته در بخش های حاشیه نشین جنگل دیده شده اند.

این دام زنده به دلیل نداشتن دنبه، و دست و پاهای کوتاه، همچنین وزن سبک قادرند در مسافت های مرتفع برای ساعات زیادی راهپیمایی کنند. رنگ ها با افزایش سن تغییر می یابد. جمعیت ان ها بالغ بر ۵/۲ میلیون راس گوسفند است جثه آن ها کوچک بوده، و به همین خاطر محصول نهایی پوست گوسفندان زل مرغوبیت چندانی ندارند.

به دلیل نداشتن دنبه، چربی کمتری در بدن جمع خواهد شد به همین سبب باعث افزایش کیفیت گوشت آن در بازار شده است. دم آن مخروطی شکل بوده و نواحی دست و پا بدون پشم می باشد. اندازه طول پشم آن ها حدود 40 تا 50 سانتی متر است.

میش نژادهای زل فاقد شاخ و قوچ آن دارای شاخ‌های قوی و پیچیده می‌باشند. نژادهای گوسفند زنده زل دارای گوش های کوچکی هستند و گاهی فاقد لاله گوش می‌باشد. سری متوسط دارند. شکل بینی قوچ ها محدب و میش ها به صورت صاف خواهد بود.

خصوصیات تولیدی

  • میانگین وزن در هنگام تولد بره‌ها: ۵/۲ کیلوگرم
  • میانگین افزایش وزن تا ۳ ماهگی بره‌ها: ۱۴۵ گرم
  • میانگین وزن در هنگام بلوغ: ۳۵ کیلوگرم
  • میانگین وزن پشم: ۶/۱ کیلوگرم

گوسفند شال

گوسفندان نژاد شال، به طور میانگین روزانه بین 280 تا 300 گرم افزایش وزن دارند. پرورش آن ها سبب سودهی بالا برای دامداران خواهند شد. درصد زایش و چند قلوزایی در آن ها زیاد می باشد. میزان شیردهی بالایی در هر بار دوره شیردهی را دارند. گوسفندان نژاد شال، یکی از سنگین ترین و با ارزش ترین نژادهای موجود در ایران بوده است. این نژاد گوشتی، قادر است در هر جفت گیری میزان بالایی گله سالم را تولید نماید. دامداران می تواندبرای اصلاح نژاد گله خود، از قوچ های زنده شال استفاده نمایند.