تلقیح مصنوعی مرغ و خروس چگونه انجام می شود؟

تلقیح مصنوعی مرغ و خروس

تلقیح مصنوعی مرغ و خروس یکی از روش هایی است که اغلب برای پیشبرد کارهای تحقیقاتی در آزمایشگاه، اصلاح نژاد و یا مقابله با کمبود نوع خاصی از نژادها به کار گرفته می شود. این مقاله به معرفی این روش و بررسی مزایا و معایب آن اختصاص دارد. با ما همراه باشید. برای خرید مرغ و خروس با ما تماس بگیرید.

مراحل تلقیح مصنوعی مرغ و خروس

مرحله اسپرم گیری

خروسی برای اسپرم گیری مناسب است که از لحاظ فیزیکی سالم و جوان (هفت الی ده ماهه) باشد. اسپرم گیری از خروس نیازمند تمرین ده الی پانزده روزه پرنده است. تمرین دادن خروس شامل ماساژ دادن زیر شکم، بخش پشتی و باز و بسته کردن کلواک می باشد. خروس پس از طی مراحل مذکور، آماه اسپرم گیری می شود.

اسپرم گیری بر حسب نوع نیاز، هر روزه یا یک روز در میان انجام می شود. میزان اسپرم به دست آمده نیز ثابت نیست و به سن، نژاد، تغذیه و شرایط محیطی بستگی دارد. مهم ترین وسیله اسپرم گیری قیف است که در پشت خروس قرار می گیرد؛ به نحویکه با فشار کلواک، اسپرم داخل آن ریخته شود.

فروش خروس محلی عمده و جزیی با دامداری تیموری همراه باشید!

مرحله تزریق اسپرم به مرغ

تزریق اسپرم یکی از مراحل حساس در تلقیح مصنوعی مرغ و خروس به شمار می رود. برای شروع کار، مرغ را طوری قرار می دهیم که لوله تخم با فشار به مقعد و به سادگی قابل مشاهده باشد. 1/0 سی سی اسپرم تهیه شده با استفاده از سرنگ نوع توبرکولین، کشیده و داخل لوله تخم تزریق می شود.

البته حجم اسپرم تزریق شده همیشه ثابت نیست و بنا بر کیفیت اسپرم و نوع نژاد می تواند تا 5/0 سی سی نیز افزایش یابد. گاهی اوقات ورود سرنگ و تزریق، به دلیل فشار ماهیچه های دیواره لوله، با مشکل روبرو می شود. در این شرایط انجام کار، نیازمند اعمال فشار و احتیاط بیشتر است.

لازم به ذکر است که مجری کار قبل از تزریق باید از خالی بودن لوله و نبود تخم در آن اطمینان حاصل کند. وجود تخم در لوله که اغلب در زمان صبح تشکیل می گردد، مانع ورود اسپرم به آن می شود. به همین دلیل صبح زمان مناسبی برای تزریق نیست و بهتر است انجام کار به بعد از ظهر موکول شود.

مزایا و معایب تلقیح مصنوعی مرغ و خروس

انجام این روش در گذشته با مشکلات زیادی همراه بوده است. به عنوان مثال نگهداری اسپرم گرفته شده از خروس محدودیت زمانی و مکانی داشت و تحت تاثیر گرمای شدید از بین می رفت. اما این مشکل امروزه و به لطف محلول های خاص تولید شده، هموار شده و تا شانزده ساعت قابل نگهداری است. علاوه بر این تحمل دمایی اسپرم ها به 37 تا 40 درجه افزایش یافته است.

با وجود رفع این مشکلات، مواردی از قبیل موفقیت پایین این روش در مقایسه با جفت گیری طبیعی همچنان پابرجاست؛ این در حالیست که آمارها حاکی از موفقیت 95 درصدی روش طبیعی در نژادهای سبک و 75 درصدی در نژادهای سنگین می باشد. البته روش مصنوعی نیز با تکرار هر هفته فرآیند به موفقیت قابل قبولی دست می یابد که نیازمند وقت و هزینه بالاتری است.